Even voorstellen……….
Mijn naam is Ben van Wylick,
41 jaar oud en gelukkig getrouwd met Vera, mijn
echtgenote van 38 jaar jong.
Samen hebben wij twee schatten van dochters, Roos van 5 jaar en Floor van 1 jaar.
Wij wonen in midden-Limburg, in Reuver in de Gemeente
Beesel tussen de rivier de Maas en de Duitse grens,
vlakbij de Lommerbergen, vroeger Center Parcs
en nu Landal Greenparcs.
Ik ben al vanaf jonge leeftijd met het houden van
konijnen in de weer. Wij wonen aan de rand van het dorp in het buitengebied,
we hebben meer dan voldoende
ruimte om ons heen.
We wonen tussen vier boerderijen in, drie van die boerderijen zijn zogenaamde hoeves,
de Wilde Hoeve, de Maria
Hoeve en Hoeve Roozendael.
Zo is ook de “Kleine Hoeve”
ontstaan.
Nadat we
terug zijn komen wonen in het huis van mijn overleden ouders,
en ik het voormalige duivenhok van
mijn vader had omgebouwd tot konijnenstal ontbrak er volgens Vera nog één ding.
Ze had namelijk een toepasselijk naambordje laten
maken voor mijn stal, en deze ook maar meteen een naam gegeven.
Vroeger kweekte ik met allerhande konijnen, zeg maar
een kruising van dit en dat,
Tot het moment dat mijn vader voor mij een groot Lotharinger
voedster had gekocht bij een plaatselijke boer,
die gestopt was met het
houden van varkens, en deze stallen bezet had met menige groot Lotharinger.
Het was een imposante verschijning om dit te zien, al die grote mooie dieren,
en die mooie tekening.
Ik was helemaal verkocht aan dit ras
Toen we gingen samenwonen in 1991 had ik geen ruimte
meer voor konijnen in ons huurhuis, en ben toen gestopt met die hobby,
en iedere dag naar mijn ouders huis rijden werkt ook niet.
In 1994 zijn we getrouwd, en in 1996 kochten wij een eigen huis,
weliswaar een tussenwoning
maar er zat een schuur bij waar de vorige eigenaren twee motoren hadden
gestald.
In deze schuur heb ik toen 18 hokken gebouwd tegen de achterwand, en binnen een
mum van tijd zat ik weer tussen de groot Lotharingers.
Op een gegeven moment heb ik toen nog een tijdje het
ras Gele van Bourgondië erbij gekweekt,
volgens mij omdat ik een beetje was uitgekeken op zwart-wit.
Na verloop van tijd was ik toch weer terug bij af en had weer alleen mijn Lotharingers.
In 2003 werd mijn vader ziek, hij belande in het ziekenhuis,
Ik heb toen van oktober 2003 tot
januari 2004 zijn postduiven verzorgd zo goed als ik kon,
dat als hij weer thuis zou komen hij zijn hobby weer kon hervatten.
Helaas overleed hij in Januari
2004.
Ik heb toen mijn huidige huis, tevens mijn ouderlijke huis en mijn geboorteplek
gekocht.
De goede duiven van mijn vader, heeft een collega
duivenmelker gekregen,
waar mijn vader een goede
relatie mee had en de rest is naar de poelier gegaan.
Ik heb toen de duivenhokken omgebouwd tot mijn huidige
konijnenstal waar ik 30 binnenhokken in heb gebouwd.
Weliswaar 5 afdelingen van elk 6 hokken, 1 afdeling
en de buiten ren is bewoond door onze kippen.
Op een gegeven moment was ik weer uitgekeken op het
zwart-wit van de Loharingers,
Ik zocht een ander ras erbij en mijn interesse ging uit naar Belgische
haas konijnen, eerst de roodbruine en later de black & tan erbij.
Twee jaren heb ik die erbij gehad, totdat de
telefoon ging en ik een mevrouw uit Den Haag aan de lijn had !
Ze vertelde dat haar vader van bejaarde leeftijd
ziek was geworden en naar een verzorgingstehuis moest.
Ze zocht een goed adres voor de Lotharinger konijnen
van haar vader want om de dieren te slachten zag ze niet zitten.
Ze vroeg of ik er als Lotharinger fokker interesse in
had, en ja dat had ik.
Het bleek om een twintigtal dieren te gaan, maar ik zou niet weten hoe ik die
in Limburg moest krijgen met een personenauto !
Zij had de oplossing, “ ik kom ze wel brengen ”
En toen kwamen ze met de meest prachtige dieren, en tot mijn verbazing waren er
geel getekende dieren bij
en ook Madagaskar getekende dieren die ik nog nooit in het echt had gezien.
“ Alles was hier toch zwart-wit ”
Eenmaal aan de kweek met deze dieren kwamen er gele,
Madagaskar, blauwe, isabella en driekleur zwart uit,
Ik was zo enthousiast geraakt dat
de Belgische hazen dan maar plaats moesten maken voor deze prachtige kleuren
groot Lotharingers.
Toen ik met deze dieren goede resultaten kweekte
dacht ik, nu wil ik de twee nog ontbrekende kleurslagen er ook nog bij
en zo ging op zoek naar Havannabruin, welke ik in het najaar van 2009 kocht bij
een fokker,
en in februari 2010 kocht ik
in Duitsland bij een fokker nog eens Havanna bruin erbij.
In 2010 ga ik dan aan de slag om de driekleur nog te
kweken in blauw, een hele uitdaging.
Tegenwoordig gaan mijn dieren naar
konijnenliefhebbers in Nederland, Duitsland, België, Engeland,
en zelfs vorige week belde
een fokker uit Frankrijk voor enkele jonge driekleur groot Lotharingers.
Toch ben ik in de hobby weer “vreemd
gegaan” en heb tegenwoordig één lijn blauwe vlaamse reuzen erbij
omdat ik helemaal weg ben van het
blauw en de grootte van deze dieren.
Ik wil dan ook geen andere kleurslagen Vlaamse Reuzen erbij.
Mijn passie voor de groot Lotharinger blijft voortbestaan tot ik het echt niet meer
kan.
Ik vindt het een geweldige uitdaging om dit ras weer
goed op de kaart te zetten en werk er dan ook naar toe om
Lotharingers
voort te kweken die qua bouw en tekening uitblinken.
Ik probeer daarom ook op mijn website alle vergaarde
informatie uit boeken en uit de eigen praktijk te verwoorden.
Ik mag gerust spreken over tegenslagen, maar ook over successen,
daar kunnen we van leren en
ik deel het graag met enthousiaste medekwekers van dit geweldige ras.
Heeft u vragen of opmerkingen
laat het mij dan weten of neem contact met mij op !