Even voorstellen   Mijn naam is Ben van Wylick, 44 jaar oud en gelukkig getrouwd met Vera, mijn echtgenote van 41 jaar jong. Samen hebben wij twee schatten van dochters, “Roos” van 8 jaar en “Floor” van 4 jaar. We wonen in Midden-Limburg, in Reuver (gemeente Beesel) tussen de rivier de Maas en de Duitse grens, vlakbij de Lommerbergen, vroeger Center Parcs en nu Landal Greenparcs. We wonen aan de rand van het dorp in het buitengebied en hebben daardoor meer dan voldoende ruimte om ons heen. We wonen tussen vier boerderijen in, drie van die boerderijen zijn zogenaamde hoeves; de Wilde Hoeve, de Maria Hoeve en Hoeve Roozendael.   Zo is ook de “Kleine Hoeve” ontstaan: Nadat we terug zijn komen wonen in het huis van mijn overleden ouders en ik het voormalige duivenhok van mijn vader had omgebouwd tot konijnenstal, ontbrak er volgens Vera nog één ding: een naambordje. Ze vond dat ik door al mijn dieren van ons huis een kleine boerderij (hoeve) had gemaakt en heeft daarom als verrassing een toepasselijk naambordje laten maken voor mijn stal.

Ik ben al vanaf jonge leeftijd met het houden van konijnen in de weer. Vroeger kweekte ik met allerlei soorten konijnen. Diverse rassen maar ook kruisingen. Tot het moment dat mijn vader voor mij een groot Lotharinger voedster had gekocht bij een plaatselijke boer,  die gestopt was met het houden van varkens, en deze stallen bezet had met menigeen groot Lotharinger. Het was een imposante verschijning om te zien; al die grote mooie dieren en die mooie tekening. Ik was helemaal verkocht aan dit ras.

Toen we gingen samenwonen in 1991 had ik geen ruimte meer voor konijnen in ons huurhuis en ben toen gestopt met mijn hobby, want iedere dag naar mijn ouders huis rijden werkt ook niet. In 1994 zijn we getrouwd, en in 1996 kochten wij een eigen huis.  Weliswaar een tussenwoning maar er zat een schuur bij waar de vorige eigenaren twee motoren hadden gestald. In deze schuur heb ik toen 18 hokken gebouwd tegen de achterwand, en binnen een mum van tijd zat ik weer tussen de groot Lotharingers. Op een gegeven moment heb ik toen nog een tijdje het ras Gele van Bourgondië erbij gekweekt. Ik denk dat ik toen een beetje uitgekeken was op zwart-wit. Na verloop van tijd was ik toch weer terug bij af en had weer alleen mijn Lotharingers.

In 2003 werd mijn vader ziek. Hij belande in het ziekenhuis.  Ik heb toen van oktober 2003 tot januari 2004 zijn postduiven verzorgd zo goed als ik kon, zodat als hij weer thuis zou komen hij zijn hobby weer kon hervatten. Helaas overleed hij in januari 2004. Ik heb toen mijn huidige huis, tevens mijn ouderlijke huis en mijn geboorteplek gekocht. De goede duiven van mijn vader, heeft een collega duivenmelker gekregen,  waar mijn vader een goede relatie mee had en de rest is naar de poelier gegaan. Ik heb toen de duivenhokken omgebouwd tot mijn huidige konijnenstal waar ik 30 binnenhokken in heb gebouwd. Vijf afdelingen van elk zes hokken. Eén afdeling en de buiten ren is bewoond door onze kippen. Op een gegeven moment was ik weer uitgekeken op het zwart-wit van de Loharingers. Ik zocht een ander ras erbij en mijn interesse ging uit naar Belgische haas konijnen, eerst de roodbruine en later ook de black & tan. Twee jaren heb ik die erbij gehad, totdat de telefoon ging en ik een mevrouw uit Den Haag aan de lijn had  !

Ze vertelde dat haar vader van bejaarde leeftijd ziek was geworden en naar een verzorgingstehuis moest. Ze zocht een goed adres voor de Lotharinger konijnen van haar vader want om de dieren te slachten zag ze niet zitten. Ze vroeg of ik er als Lotharinger fokker interesse in had, en ja dat had ik. Het bleek om een twintigtal dieren te gaan, maar ik zou niet weten hoe ik die in Limburg moest krijgen met een personenauto ! Zij had de oplossing, “ ik kom ze wel brengen ”. En toen kwam ze met de meest prachtige dieren en tot mijn verbazing waren er geel getekende dieren bij en ook Madagaskar getekende dieren die ik nog nooit in het echt had gezien.

“ Alles was hier toch zwart-wit ” 

Eenmaal aan de kweek met deze dieren kwamen er gele, madagaskar,  blauw, isabella en driekleur zwart uit.  Ik was zo enthousiast geraakt dat de Belgische hazen plaats moesten maken voor deze prachtige kleuren groot Lotharingers. Toen ik met deze dieren goede resultaten kweekte dacht ik “nu wil ik de twee nog ontbrekende kleurslagen er ook nog bij”. En zo ging op zoek naar Havannabruin, welke ik in het najaar van 2009 kocht bij een fokker.  In februari 2010 kocht ik in Duitsland bij een fokker nog eens Havanna bruin erbij.

In 2010 ga ik dan aan de slag om de driekleur in blauw te kweken, een hele uitdaging. En ik kan u nu mededelen dat mij dit in 2011 gelukt is. Ik heb nu 1 volwassen voedster en tot nu toe 1 jong in eenkleur blauw en 1 in driekleur blauw gekweekt. In het najaar van 2011 hoop ik de eerste hele nesten 3 kleur blauw te kweken. Tegenwoordig gaan mijn dieren naar konijnenliefhebbers in Nederland, Duitsland, België, Italie en Engeland. Zelfs geïnteresseerden bellen vanuit Frankrijk, Polen, Finland, Lithouwen, Zweden en Zwitserland. Toch ben ik in de hobby weer “vreemd gegaan” en had er één lijn blauwe Vlaamse reuzen bij gehad omdat ik helemaal weg was van de kleurslag blauw en de grootte van deze dieren. Ik ben er in augustus 2010 weer mee gestopt om alle aandacht aan de Lotharingers te schenken en omdat ik de ruimte hard nodig had om driekleur in blauw nog te kweken. Dit is inmiddels ook een geslaagd experiment geworden.

Mijn passie voor de groot Lotharinger blijft voortbestaan tot ik het echt niet meer kan. Ik vind het een geweldige uitdaging om dit ras weer goed op de kaart te zetten en werk er dan ook naar toe om Lotharingers voort te kweken die qua bouw en tekening uitblinken.

Ik probeer daarom ook op mijn website alle vergaarde informatie uit boeken en uit de eigen praktijk te verwoorden. Ik mag gerust spreken over tegenslagen, maar ook over successen. Daar kunnen we van leren en ik deel het graag met enthousiaste mede kwekers van dit geweldige ras.

Heeft u vragen of opmerkingen laat het mij dan weten of neem contact met mij op !